Happy New Year
Door: Kiki kamara
Blijf op de hoogte en volg Kiki
31 December 2014 | Sierra Leone, Freetown
De situatie in Sierra Leone wordt er niet beter op; eigenlijk ongeacht de statistieken betreffende de ebola. Hoewel ik de inspanningen van degenen die daar mee bezig zijn geenszins wil bagatelliseren.
Degene die voor mij de personificatie is van buitenlanders in de strijd tegen ebola is Erdi Huizinga, een tropenarts met hart en ziel. Ik heb haar ontmoet in mijn tijd als vrijwilliger toen we allebei in Makeni verbleven.
Ik hoorde een aantal maanden geleden dat ze door haar organisatie naar Nederland was gestuurd op verdenking van ebola wat gelukkig malaria bleek te zijn; uitstekend te genezen mits de medicijnen daarvoor voorhanden zijn. Ik zag op TV dat ze eigenlijk niet meer terug mocht, maar zelf een ticket had gekocht om haar werk weer te gaan doen. Ik heb even getwijfeld over het antwoord op de vraag of zij nu zeer heldhaftig was of volkomen waanzinnig, maar zij staat voor haar missie met een inzet als die van Nelson Mandela: ‘This is where I want to live for, and when necessary, I want to dy for.’ Heroïsch wat mij betreft.
Ze houdt trouwens ook een blog bij.
Hopelijk vindt haar overtuiging dat een zwart leven evenveel waard is als een wit leven veel navolging, maar dat zal wereldwijd nog een lange weg zijn. Denk maar aan de rassen onlusten in Amerika de laatste maanden; aan de financiële regeling die de EU heeft getroffen met Marokko om daar de Afrikaanse potentiële bootvluchtelingen te houden, weg van Europa, terwijl tegelijkertijd hier in Nederland ruimte wordt gemaakt voor 100.000 Syrische vluchtelingen.
De lockdown in Sierra Leone maakt zoals gezegd het leven van de ‘gewone’ mens er niet beter op en praktisch gezien bijna onmogelijk. President Koroma heeft gisteren bevolen dat alle Sierra Leoners zeven dagen moeten vasten en bidden in het kader van de ebola bestrijding en ik vraag me af of hij de helft van de mensen op deze manier de doodssteek wil geven. Er komt het één en ander aan voedselhulp; de Chinezen hebben twee miljoen dollar daarvoor gegeven en de UN deed daar nog eens een miljoen bij, maar wat ik al lang geleden in Kenya en recent op Al Jazeera daarover heb gehoord – het komt regelmatig voor dat de zakken met rijst door degenen die verantwoordelijk zijn voor distributie verkocht worden aan de hoogste bieder – stelt me geenszins gerust in mijn zorgen over de bevolking van Sierra Leone.
Er gaan momenteel zelfs geruchten dat de jeugd het niet meer pikt, en wil gaan vechten. Begrijpelijk, ze hebben letterlijk niets te verliezen, maar zeer beangstigend.
Moses en ik komen steeds meer tot de conclusie dat de toekomst die wij in Sierra Leone zagen zeker momenteel niet haalbaar is, en dat het zelfs nog gevaarlijker dan nu voor hem zou kunnen worden om daar te zijn. Onze hoop ligt nu op een nabije toekomst samen in Nederland, waarvan de vormgeving zeker op de nodige uitdagingen zal stuiten al kan ik in ons beider levensonderhoud voorzien. Hij is immers een Afrikaan?
Hoe het verder zal gaan met wat wij in Sierra Leone hebben opgebouwd; daar kan ik me geen voorstelling van maken.
De tijd zal het leren. We blijven hopen op en bidden voor betere tijden, en wensen iedereen een veilig en gelukkig nieuw jaar.
Degene die voor mij de personificatie is van buitenlanders in de strijd tegen ebola is Erdi Huizinga, een tropenarts met hart en ziel. Ik heb haar ontmoet in mijn tijd als vrijwilliger toen we allebei in Makeni verbleven.
Ik hoorde een aantal maanden geleden dat ze door haar organisatie naar Nederland was gestuurd op verdenking van ebola wat gelukkig malaria bleek te zijn; uitstekend te genezen mits de medicijnen daarvoor voorhanden zijn. Ik zag op TV dat ze eigenlijk niet meer terug mocht, maar zelf een ticket had gekocht om haar werk weer te gaan doen. Ik heb even getwijfeld over het antwoord op de vraag of zij nu zeer heldhaftig was of volkomen waanzinnig, maar zij staat voor haar missie met een inzet als die van Nelson Mandela: ‘This is where I want to live for, and when necessary, I want to dy for.’ Heroïsch wat mij betreft.
Ze houdt trouwens ook een blog bij.
Hopelijk vindt haar overtuiging dat een zwart leven evenveel waard is als een wit leven veel navolging, maar dat zal wereldwijd nog een lange weg zijn. Denk maar aan de rassen onlusten in Amerika de laatste maanden; aan de financiële regeling die de EU heeft getroffen met Marokko om daar de Afrikaanse potentiële bootvluchtelingen te houden, weg van Europa, terwijl tegelijkertijd hier in Nederland ruimte wordt gemaakt voor 100.000 Syrische vluchtelingen.
De lockdown in Sierra Leone maakt zoals gezegd het leven van de ‘gewone’ mens er niet beter op en praktisch gezien bijna onmogelijk. President Koroma heeft gisteren bevolen dat alle Sierra Leoners zeven dagen moeten vasten en bidden in het kader van de ebola bestrijding en ik vraag me af of hij de helft van de mensen op deze manier de doodssteek wil geven. Er komt het één en ander aan voedselhulp; de Chinezen hebben twee miljoen dollar daarvoor gegeven en de UN deed daar nog eens een miljoen bij, maar wat ik al lang geleden in Kenya en recent op Al Jazeera daarover heb gehoord – het komt regelmatig voor dat de zakken met rijst door degenen die verantwoordelijk zijn voor distributie verkocht worden aan de hoogste bieder – stelt me geenszins gerust in mijn zorgen over de bevolking van Sierra Leone.
Er gaan momenteel zelfs geruchten dat de jeugd het niet meer pikt, en wil gaan vechten. Begrijpelijk, ze hebben letterlijk niets te verliezen, maar zeer beangstigend.
Moses en ik komen steeds meer tot de conclusie dat de toekomst die wij in Sierra Leone zagen zeker momenteel niet haalbaar is, en dat het zelfs nog gevaarlijker dan nu voor hem zou kunnen worden om daar te zijn. Onze hoop ligt nu op een nabije toekomst samen in Nederland, waarvan de vormgeving zeker op de nodige uitdagingen zal stuiten al kan ik in ons beider levensonderhoud voorzien. Hij is immers een Afrikaan?
Hoe het verder zal gaan met wat wij in Sierra Leone hebben opgebouwd; daar kan ik me geen voorstelling van maken.
De tijd zal het leren. We blijven hopen op en bidden voor betere tijden, en wensen iedereen een veilig en gelukkig nieuw jaar.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
